Heeft u het nieuwe voorlichtingsmateriaal van de Nederlandse Badmintonbond al gezien? De folders liggen op dinsdagavond ook ergens in de vrieskist waarin wij van de gemeente Leiden moeten badmintonnen. "De snelste racketsport" juicht de glossy wat dikkige middelbare scholieren toe die nodig aan de sport moeten. Met feitjes en cijfertjes wordt geprobeerd de alsmaar verder uitdijende bloem der natie achter de gameboy vandaan te krijgen. "Wist je dat een smash met 280 kilometer per uur bijna harder gaat dan een formule 1 raceauto?" zo staat er. Wat is dat nou voor vergelijking? Je badmintont toch niet met raceauto's? Altijd maar die domme cijfervergelijkingen. Hoe hard gaat een breezerboer eigenlijk? Harder dan een backhand clear? "Een overhead smash vliegt sneller dan een patatje-oorlog-scheet!" Zouden onze dikke pubers daardoor van de bank komen? "Wist je dat een netroller sneller omlaag valt dan de keutel van een bergbeklimmer?" "Dat een 4e klasse badmintonner sneller denkt dan een chattende 14 jarige meid?" "Dat een koker Yonex shuttles vastgebonden aan een vuurpijl harder knalt dan een spuitbus purschuim?"
Doodmoe word ik van zulke nietszeggende vergelijkingen. Badminton heeft een suf imago en dat gaat echt niet veranderen door die hitsige NBB foldertjes. Moeten we ons gewoon helemaal niets van aantrekken. Wij weten wel beter, net als alle mensen die dingen doen die een suf imago hebben. Klaverjassen bijvoorbeeld. Wist je dat Veglo ieder jaar een klaverjastoernooi organiseert? Als je bij het speeddaten verklapt dat je in een buitenwijk van Leiden aan badminton en klaverjassen doet, had je je het inschrijfgeld voor deze moderne vorm van relatiebemiddeling net zo goed meteen aan Bokito kunnen voeren.
Maar de echte klaverjasser weet beter, net als de echte badmintonner. Onwaarschijnlijke opwinding en sensatie achter de klaverjastafel. Het Arubaanse uitgaansleven van Joran van der S. is er maar een dodelijk saaie bedoening bij. Aan de klaverjastafel daar moet je liegen en samenzweren, omzeep helpen en verdoezelen. Daar kun je de nel aanseinen en roemgevoelig spekken in een pasronde vanuit het achterhandje om pit te halen zonder in de Utrechtse variant te verzaken of anders toch te soppen. Jazeker! Dat is spannend. Spreekt u dus de feestcommissie vriendelijk doch dringend aan: wij willen weer een klaverjastoernooi dit jaar!
De Recreant
Veglo bestaat vijftig jaar en daar hoort enig schoolmeesterachtig historisch gemijmer bij. Dat is ook hard nodig zo ontdekte ik laatst. Een van onze meergewaardeerde leden laat zich graag voorstaan op zijn Duitse afkomst en draagt vaak een imponerend die-Mannschaft T-shirt. Dat bracht het gesprek op de voormalige DDR en tot mijn ontzetting bleek dat de meeste twintigjarigen geen flauw idee hadden wat die afkorting betekent. Evenmin weten ze dat Twix in het echt Raider heet. Dat een telefoon niet bedoeld is om mee te filmen. Dat de legging 15 jaar geleden al eens als kledingstuk is geprobeerd en in volksraadpleging collectief is afgekeurd. Dat babyboomers beweren allemaal bij de Maagdenhuisbezetting in 1969 geweest te zijn en daar samen Rolling Stones songs gezongen te hebben. Maar dat daar maar 23 man waren en de nummer 1 hit van 1969 "Mama" van Heintje was.
Ja, (ex)badmintonners, een beetje historisch besef is nooit weg. U weet toch hopelijk wel dat de normale toestand van Nederland een republiek is en pas na buitenlandse interventie in 1815 hier een koninkrijk gevestigd is? Dat de backhand flikservice door de Indiase uitvinder Riddhi Japatraam is ontdekt die verder ook een techniek ter perfectionering van het kantklossen vervolmaakte, negen nieuwe pasteltintjes nagellak ontwikkelde en bloemsierkunst als universitaire wetenschap bepleitte? Dat de normale weerstoestand hier de afgelopen 200.000 jaar die van een diepvrieskoude ijstijd is? Af en toe onderbroken door een kort interglaciaaltje? Dat de neutronenbom niet de nieuwe naam van de negerzoen is? Dat een tapje eigenlijk pilsje heet en dat dat oneindig veel lekkerder is dan een Breezer?
En wie weet eigenlijk nog waar VEGLO voor staat? VEreniging van Gerepatrieerden in Leiden en Omstreken. Dat wij dus ons gezellige badmintonclubje te danken hebben aan deze gerepatrieerden uit voormalig Nederlands-Indië. Net als "je senang voelen", lekker eten en gezelligheid? Dat zij met ruim 470.000 meestal perfect geïntegreerde Nederlanders met hun nakomelingen de grootste groep allochtonen vormen in Nederland? Wist u dat veel gerepatrieerden vreselijke (burger)oorlogen, valse beloften en een traumatische vlucht meegemaakt hebben? Dat zij niet bij de pakken gingen neerzitten, maar ons niet alleen trakteerden op rijsttafels, Tjolo Tjolo, Rendang, Tjap Tjoy, Ajam Ketjap en saté, maar ook nog eens op de overhead clear, lob, sprongsmash, backhand drive en niet te vergeten het dropshot. Dat u het maar weet!
De Recreant
Het bestuur van VEGLO heeft tamelijk somber gereageerd op mijn vorige stukjes op de VEGLO website. Het zou nieuwe leden afschrikken en het imago van de badmintonsport in het algemeen omlaag halen. Had badminton überhaupt een imago dan? vraag ik me af. Zelfs dat is teveel eer voor het zweterige spierverrekkende spelletje dat we bedrijven. Op een verjaardagsfeestje kan ik nog beter vertellen dat ik iedere avond met mijn Fleischmann modelspoorbaan conducteurtje op zolder speel, lid ben van het comité van aanbeveling van RGL-JA of theezakjes omvouw tot fantasieflamingo’s.
Maar badminton als hobby heeft nog nooit iemand geboeid. Waar je in iedere Leidse kroeg ballen ziet met hun corpsnaam breeduit op hun shirtje geprint, heb ik nog nooit een VEGLO t-shirt in het Leidse uitgaansleven gezien. Terecht, want daar scoor je echt niet mee. Ooit al eens een geslaagde foto van uzelf gezien terwijl u badmintont? Volgens mij is dat fysiek onmogelijk. Het ziet er niet uit wat we op de baan doen, laten we het gewoon toegeven.
Even dacht ik nog dat het hippe speedminton zou helpen. Kent u dat? Met speciale fluorescerende rackets in je zwempak op het strand in navolging van de beachvolleyballers, de speciale shuttle zo hard mogelijk naar mekaar overslaan. Laatst op het strand heb ik het speedminton setje uit de kekke verpakking geknipt. Op die verpakking stonden heftige reetgewei getatoeëerde dames die het racket als een samoeraizwaard hanteerden. Dat beloofde wat.
Het was tamelijk windstil, waardoor de werkloze kitesurfers uit pure verveling toekeken wat wij gingen doen met onze speedmintonsquashtennis rackets. Gelooft u mij, ik heb het imago van de badmintonsport niet kunnen verbeteren. Buitensport speedminton verdraagt namelijk geen zuchtje wind. Althans niet met de shuttles die wij hadden. Boven windkracht 1,5 gedroeg het ding zich als een dramatisch neerstortende Boeing uit zo’n verontrustende Discovery documentaire over vliegtuigen met fatale mankementen. Ons record heen en weer slaan over drie meter bedroeg 5 keer. Er was een soort cockring bijgeleverd die om de shuttle moest worden geschoven ten einde het ding windproof te maken. Het hielp geen zier. Als een meeuw op 10 meter afstand passeerde leverde dat al genoeg turbulentie om de shuttle 180 graden van koers te veranderen. Na deze vertoning denk ik niet dat we ooit nog een kitesurfer voor zijn winter conditietraining in onze hal hoeven te verwachten.
Nee dan de ALV, de Algemene leden vergadering; daar gebeurt het allemaal. Een zinderend spektakel van belangrijke bestuursmededelingen, interrupties en tactisch stemgedrag waarbij u zelf de hoofdrol kunt vervullen. Daar kunnen we laten zien hoe flitsend onze sport is. Naar het schijnt zal er zelfs taart worden uitgedeeld. Dit mag u niet missen.
De Recreant
Toen ik zelf nog aspiraties had de Nederlandse badmintontop te bereiken kocht ik een boek van een gewezen Engelse topspeler die vele moeilijke hoofdstukken wijdde aan de right place op het badmintonveld. Dat je in het gemengd dubbel nooit een cross drop mocht slaan gevolgd door een voorwaartse rush als reactie op een gekapte snelle drop indien de tegenstandster linksdraaiend en de heer rechtsdragend was. Dat je alleen een backhandclear richting Oosten moest slaan na een zijwaartse loopbeweging op het zuidelijk halfrond als de maan in het derde kwartier staat. Van dat soort dingen. Maar toen ik eindelijk aan het einde van het boek was aanbeland en alle badmintonaspiraties al had opgegeven, verklapte de listige badmintontheoreticus zijn geheim. Vergeet al die regels schreef hij, eigenlijk is het quite simple, je moet gewoon daar staan waar je tegenstander slaat en daar slaan waar je tegenstander niet staat. Dat is dus het geheim van de goede speler!
Kijk maar eens naar topspelers in het jaarlijks kwartiertje badminton van Studio sport waar na interventie van connaisseur Mart Smeets steevast de camera alleen ter hoogte van de geprononceerde badmintonkonten wordt ingesteld. Zo lijkt het alsof toppers inderdaad nauwelijks hoeven te lopen en het een simpel spelletje is. Pas een bird eye view van de BBC van datzelfde toernooi geeft een beeld van de meters die toch wel gemaakt worden. Waar de mindere goden in het badminton echter moeten draven als meikevers hebben de toppers de kwaliteit om dat te doen waar het om draait: zorgen dat hun tegenstander ergens staat waar ie niet wil staan en zelf altijd op de goede plaats staan.
Te ingewikkeld? Ik geef u een ander voorbeeldje over draven en regels. Onze drukbezochte dinsdagavond. Je hebt een ingewikkeld stelsel van regels, ondersteund door een bord waar je partijen op afhangt, want het is niet de bedoeling dat de hele avond dezelfde spelers bij elkaar blijven staan. Zo kun je met veel mensen in een hal spelen, samen een vereniging zijn, en de contributie betaalbaar houden. Iedere club heeft verloop en moet dus ook nieuwe leden hebben. Ongeschreven regel: iedereen draait wel eens een niveautje lager in en iedereen offert zich af en toe op door een beginneling in te wijden. Niet altijd leuk, wel nodig, lasten en lusten eerlijk verdelen, normen en waarden enzo. Allemaal afspraken dus die leiden tot een hoop gedrang, ongewenste intimiteiten en crowdsurfing bij het afhang bord zodra de koebel schalt.
Maar laatst hoorde ik een lange recreant voorzien van fraaie intellectuele uilenbril doch wat minder badmintontalent, weer eens overgebleven zittend op de bank, verzuchten dat het toch vreemd is dat sommigen nooit verplicht pauzeren en altijd gelijkwaardige partijtjes spelen. Ik heb er eens op gelet en inderdaad, het klopt. De toppers uit de bovenste drie teams zie je zelden richting afhangbord draven of verveeld twee absolute beginners met houten racket introduceren in de edele badmintonsport. Hoe ze er steeds langs weten te komen weten ze alleen zelf. Prachtig toch die minimale looptechniek! Zij zijn niet voor de niets clubtoppers geworden en hebben het net als die Engelse badmintontheoreticus door: regeltjes zijn voor de dommen, gewoon met zo weinig mogelijk moeite steeds op de goede plaats te staan, daar gaat het om!
De Recreant
Heeft u dat ook nou ook? Dat u in de supermarkt voor het rek met hagelslag staat en niet weet welke te kiezen? Allemaal verschillende opdrukken, allemaal chocoladehagel. Geen idee wat je moet hebben. Of 50 merken rode wijn, application controlé van een of ander vaag chateau. Of lege CD-ROMs? Onbegrijpelijke specificaties over bits en speed. "Doe maar de beste" zeg ik dan meestal tegen de verkoper waarna ik veel te veel betaal.
U heeft ook vast wel eens een nieuw badmintonracket moeten kopen. Die klap ertegen door je dubbelpartner van twee maanden geleden bleek toch fataler dan het zich in eerste instantie liet aanzien en je slechte spel is volledig terug te voeren op het feit dat je blijkt te spelen met een finaal gespleten racket. Maar de opluchting dat dat niet lag aan je vorderende leeftijd maar aan materiaalpech ligt, wordt geheel en al teniet gedaan door de prijzen van de nieuwe rackets. Ook in dit segment van de markteconomie heeft de middenstand de guldentekens doodleuk vervangen door euro’s. De puberende verkoper van de gemiddelde Perry sport kan je niet helpen. Badminton heeft duidelijk niet zijn interesse en de rackets waar hij je met tegenzin naar verwijst, ‘links achter diepzeeduikafdeling voorbij de Freestyle snowboards en dan tussen de canyoning en deltavlieg counter maar pas op dat u niet tot het nordic walking rek loopt want dan bent u te ver’ blijken bij nader inzien vliegvisnetten te zijn. De kaartjes aan de uiteindelijk gevonden rackets helpen evenmin. “Voor de beginnende competiespeler” versus “voor de serieuze recreant” is de enige verklaring voor de forse prijsverschillen tussen de op het oog identieke rackets.
De Internetwinkel dan maar? Heeft U al eens op Yonex.com gekeken naar badmintonrackets? Onbegrijpelijk. Mijn browser waarschuwt voortdurend dat ik om de site te kunnen bekijken het ‘taalpakket Japans’ moet installeren. Dat leek me al een geen goed teken want vrienden van me hebben traumatische ervaringen met het installeren van dingen waar Internet sites om vragen. De Yonex site lijkt van een straaljagerfabrikant. Nooit geweten dat er zoveel koolvezelcomposieten en T-stukken zijn en dat de vliegtuigaërodynamica rechtstreeks is afgeleid uit de badmintonsport. Dat je partner sweetspots heeft weet ik uit de blaadjes bij de kapper, maar dat een badmintonracket ze ook had wist ik niet. En dan die hysterische racketnamen, net nick-names uit een of andere SF adventure: ‘me Muscle power and you Armotec’. Van de grafiekjes bij de rackets snapte ik totaal niets. Deze site voor en door nerds hielp dus ook niet verder.
Net toen ik serieus overwoog dan maar op kleiduivenschieten te gaan en ik met mijn instabiele racket weer finaal langs de shuttle maaide tegen een schijnbewegende Don Leo, en in wanhoop mijn ogen omhoog sloeg zag ik plots een hoog tegen de halmuur gespijkerd bord: ‘Sloos Sport vijf Mei Plein. Een Voltreffer’.In een opwelling belde ik ze op maandagochtend om te zien of ze open waren rond mijn lunchpauze. ‘Komt u nu maar langs, mijnheer’. Huh? ‘Nu meteen?, maar je zegt net dat je nu nog dicht bent?’ ‘Geeft niet mijnheer ik doe de deur wel even voor U open, mijnheer.’ Moet je bij Perry sport om komen. Na enig zoekwerk in het hevig in verbouwing verkerende vijf mei plein waardoor ik ondanks het feit dat ze het niet in hun assortiment voerden toch aan mijn dagelijkse portie canyoning en nordic walking kwam, arriveerde ik bij Sloos sport. Wat voor niveau of ik speelde: ‘gemiddelde competiespeler’ overdreef ik twee klassen om toch vooral serieus genomen te worden. Dat was niet nodig. Toen ik zei bij VEGLO te spelen gingen alle remmen los. Enthousiast kwam de jongste bediende van Sloos met een enorme doos gloednieuwe Yonex rackets aanzeulen die hij trots voor me uitspreidde. Daar stond ik weer alsof ik moest kiezen uit 50 pakken identieke hagel. Niet goed wetend hoe nu verder te gaan mompelde ik iets over een voorkeur voor een racket met een grote sweetspot. Dat leek me wel handig. ‘Maar of het echt lekker is, weet je natuurlijk pas als je bezig bent’ zei ik voor de grap. Dat werd letterlijk genomen. ‘Neemt u maar vijf rackets mee, mijnheer, speelt U er een weekje mee, mijnheer, en pas dan kiest u er een!’ Huh? Om ieder gloednieuw racket zou een kwaliteitsgripje worden gezet, zo bleek. In verlegenheid gebracht nam ik uiteindelijk maar drie rackets mee. Gewoon meenemen dus. Huh? Aanbetalen, identificatiebewijzen, paarse krokodil, onderpand of persoonlijk gesigneerd portretje van Holleeder boven de toonbank: niets van dat alles. Ik had een groothandelverpakking nieuwe rackets mee kunnen krijgen als ik wilde. Na een half uurtje spelen tegen een overblufte Don Leo op de volgende speelavond wist ik het wel. Dus terug naar Sloos. Ik voelde me goudeerlijk toen ik volgens afspraak ook alle andere dure Muscle power rackets gewoon terugbracht. Bij de aankoop van mijn nieuwe racket kreeg ik het nieuwe gripje gratis en ook nog eens een dikke 10% korting. En een aërodynamische rackettas, ook gratis. Huh?
Waar maak je zo’n serviceniveau nou nog mee? Bij van Lanschot bankiers misschien maar dan moet je wel een tonnetje netto per jaar mee brengen. Bij Sloos is de term VEGLO genoeg. Kijk, zo wil ik wel oud worden in de badmintonsport.
De Recreant